Zou het lukken? Als het even kan hoop ik volgende week Peter Maiden te ontmoeten. We hebben elkaar nooit ontmoet, maar hebben heel wat gemeenschappelijk. Zijn wortels liggen in de beweging van de ‘Broeders’, die van mij ook. Hij verslindt boeken, ik ook. Net als ik heeft hij vrijwel z’n hele leven aan hardlopen gedaan (maar moest er, anders dan ik, wegens een knieblessure onlangs mee ophouden). Qua leeftijd zullen we elkaar ook weinig ontlopen. In het aantal kleinkinderen is het een fotofinish, maar ik win nét: acht, terwijl Peter er zeven heeft.

Allemaal leuk en aardig, maar daar rookt de schoorsteen niet van. Wat we gaan doen: een prachtig boekje van Peter uitgeven, GAAN VOOR JEZUS. Op 22 augustus wordt het gepresenteerd op De Kroeze Danne (daar kan ik helaas niet bij zijn, want mijn beide zonen hebben me een dagje Dublin aangeboden, dat net op die datum valt!). Het thema is discipelschap. En Peter Maiden is de internationaal leider van OM. Daar OM.

Hoezo is dat nodig, vraagt Peter zich in het voorwoord af, alwéér een boekje over discipelschap? En waarom zou ík dat boekje dan moeten schrijven? Je zou (zegt Peter) verwachten dat een boek over hardlopen wordt geschreven door iemand die bij een marathon dichter in de buurt van de twee uur dan drie uur komt. (Klopt in zoverre: van de meer dan dertig boeken die ik geschreven heb, ging er niet één in de verste verte over hardlopen!) Maar nee, dit boekje is volgens de auteur geschreven door iemand die als discipel er nog lang niet is – maar die wél voortgang heeft gemaakt, en verlangt naar meer.

Kortom, iemand die net als Paulus zegt: kom maar achter mij aan, want ik ga achter Christus aan. Gaaan voor Jezus. Niet dat ik er al zou wezen, of al volmaakt zou zijn, maar ik jaag ernaar (zegt in dit geval de apostel).
toon volledige tekst

 Ik heb iets met OM. De naam vind ik maar raar, daar kan ik nooit aan wennen. Maar de mensen en de discipelschaps-stijl, daar kom ik elke keer weer van onder de indruk. Het was eigenlijk mijn bedoeling geweest om op dit eigenste moment in Afrika te zijn, op een conferentie in Zambia, maar er waren teveel andere dingen die hogere prioriteit hadden. Op het moment dat de beslissing was gevallen, las ik dat George Verwer de voornaamste spreker was, en kreeg ik er bijna weer trek in om alsnog te gaan. Maar nee, de prioriteiten zijn bepalend, en we lopen niet achter mensen aan.

Hoewel – misschien lopen we allemaal wél achter mensen aan, en is daar ook helemaal niks mis mee. Discipelschap is juist dat: achter mensen aan lopen, omdat zij achter de Heer aan lopen. In anderen zien hoe zij al een heel stuk hebben verwezenlijkt van de gelijkvormigheid aan Jezus, en juist dáárom dezelfde kant op willen.

Voor de zoveelste keer zagen mijn vrouw en ik onlangs de film Forrest Gump. Eén van de episodes die me altijd bij blijft is de scène waarin Forrest de smaak te pakken heeft gekregen van het hardlopen. Van de Atlantische Oceaan tot de Stille Oceaan loopt hij heel Amerika door, en bij het strand aangekomen… loopt hij maar weer terug, totdat hij aan de andere kant bij het strand komt. Mensen volgen hem, eerst één, dan steeds meer, tot het een hele groep wordt. Dan, ineens, stopt Forrest Gump. Hij weet dat dit de tijd is om ermee op te houden. Verbaasd houden ook de mensen stil, en vragen hem: maar wij dan? Wat moeten wij dan doen?

Inderdaad. Wat zou je moeten doen als je Jezus niet had om na te volgen? Heer, tot Wie zullen wij heengaan? U hebt woorden van eeuwig leven.

Deze onnavolgbare mens, die ons als een magneet trekt om Hem na te volgen, stelt ons elke keer opnieuw voor verrassingen en brengt ons in beweging. Waarom? Daarom. Omdat Hij het is. En óók een beetje omdat Peter Maiden ons aanspoort, want enthousiaste navolging van Jezus werkt aanstekelijk. Daar OM.