"Het viel op een raar moment, maar dat wisten we niet van te voren. Mijn beide zoons hebben mij op 20 juni een verjaardagskadootje gegeven: een dagje naar een grote stad, en ik mocht kiezen. Dublin werd het, en de datum 22 augustus. Wist ik veel in wat voor ingewikkelde toestanden we ons dan zouden bevinden.

De reden om naar Dublin te gaan hád kunnen zijn dat St. Patrick daar, bij een bronnetje vlak bij de plek waar nu de naar hem vernoemde kathedraals staat, de eerste Ieren heeft gedoopt. Een schokkende gebeurtenis, een plons, zomaar letterlijk en figuurlijk tussen de heidenen. Beweging in het water, beweging tussen de Ieren. Begin van de  Ierse kerk.

De reden om Dublin te kiezen wás evenwel (behalve, gewoon, dat ik er nog nooit geweest was) het feit dat ongeveer 170 jaar geleden iets heel gewoons gebeurde, dat toch een hele beweging op gang bracht. Rond 1828 waren er op Fitzwilliam Street, Fitzwilliam Square en op Lower Pembroke Street zo’n drie à vier groepjes jonge mannen en enkele vrouwen die daar de meest eenvoudige ceremonie hielden die christenen maar kunnen houden: ze vierden het avondmaal. Gewoon, in een huiskamer. De rooms-katholieke Kerk, de Anglicaanse staatskerk, en ook de Dissenters hadden er allemaal erg ingewikkelde regels voor bedacht. Het kan toch veel eenvoudiger, meenden deze jonge mensen. De beweging kwam op gang, die geschiedenis is ingegaan als de Broederbeweging. Het rare is, dat ze het eerst in dat kleine hoekje van Dublin helemaal niet van elkaar wisten - maar het duurde niet lang, of ze vonden elkaar.

Een beweging is interessant, als je er achteraf in boeken over leest. Als je er middenin plonst, is het griezelig. Je weet niet waar het precies naar toe gaat, want er zijn een heleboel onzekere factoren. Op dit moment beweegt zich nogal wat rondom onze uitgeverij. Scary. Eng heet dat in het Nederlands. Zoveel onzekerheden tegelijk. Dubbele gevoelens, misschien wel driedubbel als dat kan.

We zitten in Dublin bij het begin van de avond in Christ Church, om de Evensong mee te maken, een typisch Anglicaanse traditie. We laten de woorden van het Psalter hoog tegen de kathedraalmuren en pilaren opklateren, ondersteund door krachtig en prachtig orgelspel. We laten ze in ons hart neerdalen, proberen beschouwend en mediterend te verwerken wat tot ons komt - en dan komt er iets wat me steeds meer verbaast, hoe meer ik erover doordenk. Het zijn de woorden van Office Hymn NEH357, van Maria Willis (1824-1908).

Wat belooft de Heer ons? Een veilig pad. ‘Hij geeft mij nieuwe kracht, en leidt mij langs veilige paden tot eer van zijn naam’ (Psalm 23:3, NBV). De groene weiden en de stille wateren, maar óók de steile en ruwe paden, het donkere dal. Het gebed is niet: het eerste Heer! – alstublieft niet het tweede! Het verlangen is in allebei tegelijk, in al die dubbelheid van gevoelens, de weg van God te mogen gaan. Veilige paden, hoe dan ook, is Gods belofte, en ons verlangen.

In het vliegtuig heb ik het boek gezien dat mijn zoon aan het lezen is: The Joy of Listening to God, van Joyce Huggett. "Een ouwe," legt hij uit, "ik lees ‘m nog maar eens." Hoe je toch ineens Gods stem blijkt te horen, zelfs in Dublin."