Het is maandag, onze vrije dag. Ik ben met Elizabeth bezig in de tuin. Plotseling rijdt Karmel het erf op, de dochter van Mem, onze huishoudhulp. Of ik direct langs ga bij de overgrootmoeder van Karmel, de oma van Mem dus. Die is heel erg ziek. Elizabeth en ik rijden er heen, met enigszins bezwaard hart: hoe zullen we de oma aantreffen? Maar het valt erg mee, ze is opgewekt en vindt het fijn dat ik voor haar bid en een paar verzen voorlees uit de Bijbel. Daarna praten we nog wat over alledaagse dingen.

Twee dagen later is het echter een heel ander verhaal. Oma is heel rusteloos, eet niet meer en slaapt nauwelijks. Ze is hard achteruit gegaan. Opnieuw bid ik voor haar en lees een paar verzen voor. Direct valt ze in slaap. De dag erop gaat een aantal kerkleden erheen om voor haar te bidden. ze mompelt: Esther moet ook komen, toen die bad voelde ik me beter. Als ik hoor dat ze dat heeft gezegd, voel ik me een beetje ongemakkelijk. Het ligt niet aan mij of mijn gebed. Ze heeft de Here Jezus nodig! De volgende dag ga ik weer en heb al een heel toespraakje klaar: dat ze op Jezus moet vertrouwen en dat Hij al haar zonden zal wegnemen als ze haar vertrouwen op Hem stelt.

Er komt van het toespraakje niets terecht. Oma ligt dit keer boven, omringd door een dochter en een aantal buren. Ze ligt geen seconde stil en kreunt van de pijn. Ze kan haar ogen niet meer richten op dingen of gezichten om haar heen. Opnieuw bid ik voor haar, waarbij ik een buurman instemmend hoor hummen. Ook lees ik nog een vers voor, Efeze 1:7. De moeder van Mem komt boven en vertrouwt de buren toe dat oma gisteren naar Jezus vroeg. "Naar wie?" vragen ze. "Naar die Jezus van Esther hier." De vraag komt bij me op, wat vinden deze mensen daarvan, wiens hele leven doorademt is van het Boeddhisme? En ik bid vurig in mijn hart dat Gods adem hun tot leven zal wekken - nu het nog kan! God kan een wonder doen in het hart van deze oma, die naar het lijkt stervende is. Wat is dat goed om te weten als je naar je gevoel zo weinig kunt doen.