Toen hij als 17 jarige jongen tot geloof kwam ervoer hij diezelfde avond op zijn kamer een "diepe roep voor zending." Hij zou vier jaar later als 22-jarige man met zijn vrouw in Papoea Nieuw Guinea terecht komen nadat een vriend in hem vertelde over wat daar aan de gang was. "Het liet me niet meer los." Hij ging alleen op een orienterende reis naar een lokaal eiland. Jan Sjoerd Pasterkamp vertelt. "Daar aangekomen mocht ik na contacten te hebben opgedaan na enkele dagen samenkomsten houden. In heel eenvoudig Engels sprak ik over Jezus. Als reactie op wat ik voor boodschap bracht, vroegen drie jongens of ik wilde bidden voor een doofstome vrouw. God deed een wonder en de vrouw kon opeens weer horen. Vele mensen begonnen te juichen, te dansen en te schreeuwen. Het dorp stond op z'n kop en er werd groot feest gevierd!" Zijn eerste reis luidde het begin in van jarenlang werk om "met een brandende passie om mensen voor Jezus te winnen" in Papoea Nieuw Guinea.

Naast het houden van samenkomsten, Bijbelstudies en campagnes bestond het werk van Jan-Sjoerd en zijn vrouw Coby ook uit praktische dingen. Er moest onder moeilijke omstandigheden een huis gebouwd worden, maar ook eten worden gekocht. Tekenen en wonderen speelde in de prediking een centrale rol, vertelt Pasterkamp. "Er kwamen veel mensen tot de Heer, en er waren destijds wonderen. Ik heb daar vele confrontaties gehad met boze machten. Soms zag ik zo'n gigantische haat en duisternis in de ogen van mensen. Wanneer er dan iemand komt die voor hen bidt in de Naam van Jezus, dan gebeuren er bovennatuurlijke dingen. Mensen werden bevrijd van demonen en genezen van ziekten. In Papoea Nieuw Guinea zijn veel mensen die vergroeide benen hebben of doof zijn. Ik denk dan aan Leviticus 26. Op een patrouille zag ik eens 24 doven genezen. God deed geweldige dingen. Men ervaart dan een kracht die zoveel groter is, dat men tot geloof komt. Die kracht is Jezus. Het mooie is dat veel mensen die tot geloof kwamen, andere wonnen voor Jezus."

Wanneer mensen in aanraking kwamen met het Evangelie werd hen de basis geleerd waar vanuit discipelschap ontstond. Mondeling, want men kon vaak niet lezen of schrijven. Christenen die werden geschoold in de hoofdstad zijn "nu de leiders van vandaag." Jan-Sjoerd bemerkte vaak een radicale afkeer van het leven in het animisme. "Dat kostte soms wel tijd, maar men besefte dat wanneer je de duisternis uitstapt, je niet een beetje duisternis kan bewaren, omdat het licht in je dan duisternis wordt. Omdat het Koninkrijk van God baan brak waren er vooral in het begin conflicten. Zo maakte ik een jonge vrouw mee die uit haar dorp werd verbannen en onderdak moest zoeken in een ander dorp. Veel mensen moesten dus een afweging maken: is het Evangelie mij het waard? Vaak kwam overigens zo'n familie na een paar jaar alsnog tot geloof vanwege het getuigenis van hun dochter of neef."

Geestelijke wereld
"Ik zou het christendom wat ik daar heb gezien zo willen verruilen met dat van Nederland. De kracht van het christendom in Papoea zit hem in de simpele dagelijkse wandel met de Heer. Voor gebedssamenkomsten hoefde je geen moeite te doen. Die ontstonden vaak spontaan. Het was prachtig om te zien hoe het getuigen hen makkelijk afging en hoe men bad voor onbekeerde mensen. Het was vanzelfsprekend voor hen dat al deze dingen erbij hoorde wanneer je christen bent. Ook hoor je mensen niet kibbelen over doctrines, of het was bij uitzondering. Omdat men in dit land in hun denken veel met de geestelijke wereld bezig was, stonden ze meer open voor de leiding van de Heilige Geest. Het speelt zeker mee dat men zelf veel wonderen meemaakte. Wanneer je in Nederland tegen iemand zegt dat je Gods stem in je hart hebt verstaan, dan kijken ze vaak raar aan. Christenen in Papoea die tot de Heer komen stappen niet alleen verstandelijk, maar ook letterlijk over in een andere wereld. Dit geldt ook voor Nederlandse christenen, alleen zij zijn zich daar niet van bewust. Het Koninkrijk van God is geestelijk, zoals het koninkrijk der duisternis, dit ook is."

Het grote verschil in geloofsbeleving ligt volgens Pasterkamp in bekering. "Hoe dieper de bekering, hoe groter de geestelijke impact. Ik heb het meegemaakt dat mensen huilend op de grond lagen, in diep berouw, en dat op dat moment demonen uitgingen. Ook voltrok bekering zich zo dat gelovigen God intens begonnen te zoeken. Wij plaatsen bekering vaak bij ongelovigen. Maar het oordeel begint in het huis van God. Ook lezen we in Openbaring dat gemeenten zich moeten bekeren. Een gebrek aan bekering rekent niet af met de duisternis."

Bekering leidt tot opwekking, al heeft iedereen daar een ander plaatje bij. "Noem het herleving." Jan-Sjoerd: "Peter Wagner hoorde ik eens zeggen: 'Jezus heeft ons nooit gezegd dat we moeten gaan voor opwekking, we moeten gaan voor het maken van discipelen.' We zijn geroepen om de wereld te beïnvloeden, maar momenteel beïnvloed de wereld het christendom. Ik ben verbaasd over hoe christenen zich vaak opstellen ten opzichte van bijvoorbeeld seksualiteit. We hebben hierin keerpunten nodig. Radicale bekering brengt je radicaal tot God. Ik heb in veel levens vaak gezien wat voor dingen God kan doen. Ook al is het geestelijk niveau onder christenen in Nederland soms lager, we hoeven mensen geen schuld aan te praten. We mogen elkaar helpen om hogerop te komen."