Afrika is niet ver. In een uurtje of zes vliegen vanuit Amsterdam zit je in het Afrikaanse oerwoud (als we even vergeten dat er helemaal niet gevlogen kán worden in West-Europa, op dit moment!). Wat wij tot over de helft van de vorige eeuw zagen als een donker en ver werelddeel, is gewoon dichtbij.

Afrika is hier. Wij hebben dit weekend onder andere Justus Miwanda bij ons thuis en in onze gemeente. Hij woont en werkt, als hij niet in Gods wijde wereld op reis is, in één van de slums van Kampala. Dezer dagen denken wij aan zending.

Zending heeft in onze in de christelijke traditie getrainde oren vaak de klank: je moet dáár naar toe, want de Heer heeft jou daar nodig. Gaan! Alle volken tot discipelen maken! Dopen! En als een soort supplement daarachteraan de belofte van zijn tegenwoordigheid: Ik ben met jullie. Een project dat wij runnen! Maar een bijbelse manier om over zending te denken is: het is niet ons project, maar Gods Presentie. Het maakt een wereld van verschil uit, als we zó denken over Gods agenda.

Toeval of niet? Hoe dan ook, kort nadat we zaterdagavond de besprekingen over zending hadden afgerond, viel er een mail in mijn in-box. Een bijdrage in de wereldwijde discussie die op dit moment gaande is ter voorbereiding van het Lausanne Wereldcongres voor Evangelisatie, te houden in oktober in Kaapstad. De auteur is bisschop David Zac Niringye, en hij woont toevallig ook in Kampala. Op mijn deurmat dropt hij een paar revolutionaire gedachten, die wij juist diezelfde avond al tegen elkaar gefluisterd hadden. Zending is helemaal niet onze zending. 

Zending is Gods zending. Niet alleen maar in de zin dat Hij ons erop uitstuurt, want dan zijn wij toch weer degenen die de klus doen. God (de Vader) is Degene die uitzendt, God (de Zoon) is Degene die Zich laat zenden, God (de Heilige Geest) is Degene die deze zending vervolgens in de harten van ontelbare mensen legt. En daarmee aan het werk gaat, in hen, door hen.

Dat betekent dat de essentie van zending niet is dat jij en ik ergens naartoe gaan, maar dat God ergens al bezig is. Wij denken bijvoorbeeld aan Ivoorkust, en we zien de nood, en we denken: God heeft daar niemand, misschien moet ik daar wel naar toe! Maar zo klein is God niet. Hij is daar al. Hij werkt daar. Zijn alomtegenwoordigheid sluit ook die plek in, en duizend andere plekken. Waar het om gaat is dat wij open ogen en oren krijgen om te ontdekken hoe en waar Hijzelf bezig is.

Hoeven we dan niets anders te doen dan kijken en luisteren? En verder rustig op onze luie stoel blijven zitten? Nee, zegt Niringye, zo makkelijk kom je er niet van af. Er is bijvoorbeeld in Botswana een aids-kliniek, in Peru een weeshuis, en in Cambodja wordt een taal zorgvuldig te boek gesteld. Waarom zou je je daarvooor interesseren? Om te weten of God je naar Afrika, Zuid-Amerika of Oost-Azië wil hebben om daar een project te doen voor Hem? Niks ervan. Heel eerlijk: die kliniek, dat weeshuis of die taal-arbeid mogen, móeten gewoon een excuus voor je zijn, om echte belangstelling te hebben voor mensen en voor de God die van mensen houdt. Daar gaat het om. En als je hart daarin meegetrokken wordt, weet je werkelijk niet wat er verder met je gaat gebeuren, maar van het concert van dit LEVEN (met hoofdletters!) krijgt niemand een program, zoals de tegeltjeswijsheid ons al zei. De Heer heeft een agenda, en die agenda maakt een wereld van verschil uit.