EO-presentator Arie van der Veer reageerde (hier en hier) op de open brief die ik met een aantal andere zendelingen en evangelisten aan de directie en Ledenraad van de EO stuurde. Hij erkent het door ons gesignaleerde probleem van EO-medewerkers die bijbelse normen over relaties naast zich neerleggen.

Van der Veer vindt echter dat daar niet over gesproken moet worden, omdat het overal voorkomt. Maar zelfs als het overal voor zou komen, wordt het nog niet overal geaccepteerd. En ook bij de EO zou het niet geaccepteerd moeten worden. Daarover verschillen wij van mening met Van der Veer, en gezien het gevoerde beleid blijkbaar ook met de EO-directie. Zijn reactie laat dus zien hoe nodig de open brief was.

Van der Veer trekt de vergelijking met allerlei soorten zondaren die het Evangelie horen en de kerk binnenkomen. Die sla je toch ook niet meteen met allemaal regeltjes om de oren? Die vergelijking gaat echter niet op. Hopelijk kunnen EO-medewerkers beter vergeleken worden met de zendelingen die al die mensen de kerk binnen nodigen. De EO heeft toch een missie? Daarom mag van EO-medewerkers een hogere standaard verwacht worden dan van een willekeurig iemand die net interesse in het Evangelie begint te tonen. Want als het Evangelie geen verschil uitmaakt voor het leven van mensen, waar hebben we het dan nog over?

Ditzelfde komt overigens naar voren uit de statuten van de EO. Als voormalig voorzitter is Van der Veer daar ongetwijfeld mee bekend. Personeelsleden worden volgens de statuten geacht de grondslag zonder voorbehoud te onderschrijven. Daarin staat ondermeer dat de Bijbel het onfeilbaar Woord van God is. Het loslaten van de bijbelse normen over relaties is daarom het loslaten van de grondslag van de EO. Indien de Raad van Toezicht van mening is dat een personeelslid geacht moet worden de grondslag niet meer zonder voorbehoud in leer en leven te onderschrijven, kan hij maatregelen nemen, waaronder ontslag (aldus nog steeds de statuten).

Van der Veer verwijt ons verder dat wij tegen de EO spreken, in plaats van samen met haar. Deze houding laat een kernprobleem zien. Van der Veer spreekt alsof hij en de andere medewerkers de EO zijn. Maar de EO is een vereniging. De leden zijn de EO. De EO heeft niet een achterban die als taak heeft de medewerkers te steunen. De EO heeft een directie en medewerkers die als taak hebben de door de leden aan hen toevertrouwde taken naar tevredenheid van de leden uit te voeren.

Ik ben een lid dat niet tevreden is. Dat er kerken en christenen zijn die de bijbelse normen loslaten, is verdrietig genoeg. Dat zou nog geen reden moeten zijn voor de EO om hen in het kwade te volgen. “Dit is kerkelijk Nederland anno 2010”, voegt Van der Veer er nog aan toe. Hij vergist zich. Dit is de wereld, in elk tijdsgewricht. En als de kerk op de wereld gaat lijken, verliest de kerk haar zeggingskracht en uiteindelijk haar bestaansrecht.

In de Anglicaanse kerk zijn er niet-westerse kerken die vast willen houden aan het belijden van de kerk der eeuwen, en ook aan de morele waarden waar de kerk altijd voor gestaan heeft. Zij worden tegengestaan door de kleine en krimpende groep westerse kerken die zeggen ‘dit is het kerkelijke westen anno 2010’. Als diezelfde strijd in Nederland uitgevochten moet worden, sta ik graag aan de kant van wat de kerk altijd beleden en geleerd heeft, en wat wereldwijd de groeiende en levende kerken nog steeds belijden en leren. Ik hoop dat dat voor een meerderheid van de EO-leden geldt, want dan kunnen we met elkaar ervoor zorgen dat de EO als organisatie weer gaat staan voor een voluit bijbels geluid. Van der Veer wijst een weg die naar de irrelevantie en de afgrond voert.